Lief Gevoel,
Eigenlijk ben je niet beschrijf baar. Maar toch ga ik het proberen in deze brief. Om met de limieten van woorden naar jou te schrijven.
Je lijdt mij door het leven. Altijd zit je daar in mijn torenkamer samen met het geweten. Kijkend door mijn ogen, zie je deze woorden op het papier verschijnen. Met mijn hand voel je de koude pen drukkend om zijn ondergrond. Keuzes maken jullie. Welk woord vervolgens komt. Het tegenovergestelde kiezen jullie vaak. En dan houdt mijn geweten jou ook soms tegen. Lastig moet dat voor je zijn.
Ik wil je bedanken voor er ondanks dit alles altijd te zijn.
Soms zeg je dingen niet zo duidelijk en kost het tijd om jou waren wil te vinden. Heb ik hem gevonden komt er ook nog moed bij kijken. Want wat zou de buitenwereld wel niet denken. Het is een strijd vanbinnen. Kleine stapjes zet ik eerst. Totdat ik na een tijdje echt doe wat je wil. Een warmte stroomt van uit het torenkamertje door mijn hele lijf. In elke cel sprankelt jouw lichtje.
Ook nu spelen er dingen in ons leven, stappen moet ik maken. De eerste kleine stappen heb ik al gezet. De grote moet nog komen. Moed verzamel ik. Geef mij nog even.
Een hele dikke knuffel,
Martijn